Dit interview was te lezen in de ledennieuwsbrief van 09-10-2025.
Benieuwd naar de mensen achter de schermen van de museumsector? In onze reeks 3 vragen aan gaan we in gesprek met collega’s uit verschillende musea over hun werk, drijfveren en inzichten. Deze keer maak je kennis met Alec Ewing, Conservator bij Museum Kaap Skil.
Hoe ben je in de museumwereld terecht gekomen?
Ik ben in 2013 middels een werkverschaffingsprogramma van de gemeente Leiden in de museumwereld gestart. Het was toeval: ik was net afgestudeerd, op zoek naar werk, en hoopte om wat tijd te vullen met leuk vrijwilligerswerk bij Museum de Lakenhal. Gelukkig kon ik daar als assistent van Jori Zijlmans aan de gang in de ontwikkeling van een prachtige tentoonstelling over de Leidse lakenindustrie. Ik had daarvoor al in een paar andere inhoudelijke projecten mogen meedraaien, maar dit was echt een eyeopener. Het maken van een sterke uiteenzetting van een verhaal, verspreid over vitrines, bordjes en kunst – wat een vak. Ik heb er ook een aantal andere freelance culturele projecten aan overgehouden: vertalingen, (beeld)redactie, onderzoek, schrijfklussen. Samen vormden ze een mooie opstap naar een Texels avontuur bij Museum Kaap Skil in 2016, dat nog steeds niet ten einde is.
Wat is je favoriete plek/kunstwerk in jouw museum?
Museum Kaap Skil heeft veel aandacht mogen genieten vanwege een zeventiende-eeuwse jurk uit het Palmhoutwrak, maar dat is niet mijn favoriete object. In dezelfde kist zat namelijk ook een prachtige toiletset, waaronder een fantastische, nu weer staande tafelspiegel. Achter de deurtjes komt het glas tevoorschijn, en dan sta ik bijna oog in oog met de laatste gebruiker. Bijna. Jammer dat het glas gebroken is. Dit is precies waarom het zo’n voorrecht is om te mogen werken met archeologisch materiaal uit scheepswrakken. Het zijn echte tijdscapsules die door historische toevalligheid en erosie tevoorschijn komen, soms nog gevuld met de dagelijkse realiteit van het verleden. Handelswaar, consumptiegoederen, persoonsvoorwerpen van de gewone opvarenden die een zeemansdood zijn gestorven. Zelfs gereedschappen en kapmessen, ooit bestemd voor tot slaaf gemaakten. Die scheepswrakken brengen je oog-in-oog met het echte, dagelijkse menselijke bestaan.
Welk museum/welke tentoonstelling staat er nog op je verlanglijstje?
Texel is ver weg, dus de lijst is lang. Ik ben heel benieuwd naar de Grand Tour tentoonstelling in het Mauritshuis, omdat ik ook gek ben van Italië. Verder hoor ik goede dingen over de Johan De Witt tentoonstelling in Dordrecht, en ben ik heel nieuwsgierig naar de verbouwing van het Prinsenhof in Delft. En er is alweer een nieuwe tentoonstelling in het Catharijneconvent, misschien wel mijn favoriete museum in Nederland. We stappen maar weer op de boot.